دو روز از بازگشت آنها به شهرشان مي گذشت.آنها پس از اين دو روز، دوباره به كار عادي خود ادامه داده بودند.شب وقتي آقاي نعيم به خانه آمد، همه تعجب كردند زيرا به ندرت پيش مي آمد كه او موقع شام خودش را به خانه برساند .سالومه در آشپزخانه مشغول كمك كردن به خواهرش بود. سوفيا كه زياد شام نمي خورد.تصميم گرفت آن شب به خاطر حضور پدر كمي شام بخورد.رفتار پدر تغيير كرده بود و مثل گذشته خوشرويي نميكرد. سهيل كه به اين موضوع مشکوك شده بود داخل آشپزخانه شد خيلي آرام به خواهرانش گفت:بچه ها چه خبره؟ بابا مشكوك مي زنه. سوفيا گفت:چه طور مگه ؟حرفي زده؟ -نه زياد تحويلم نگرفت .سالومه با بي اعتنايي گقت:حتما خستست....ني ني كوچولو نيستي كه يه بند قربون صدقت بره.-سالومه جان حساب قربون صدقه نيست ...تغيير امشب بابا خيلي محسوسه . سوفيا در حالي كه ديس پر از غذا را روي ميز مي گذاشت گفت:بي خيال ...يه تغيير قابل فراموشيه.همه دور ميز جمع شدند تا آنشب در كنار پدر شام بخوردند .پدر حتي از آنان در مورد احوال خواهرش هم نپرسيد تنها سوالی که کرد این بود :شام امشب با كي بوده؟ سوفيا گفت:من .....البته سالومه هم دسر رو كمكم كرد.سپس كمي از غذا تعريف كرد ديگر هيچ سخني به ميان نياورد.بقيه هم از ترس،هيچ نگفتند .غذايشان را در سكوتي راز آلود خوردند.وقتي همه از غذا خوردن دست كشيدند سوفيا بشقاب ها و ليوان ها را در يك سيني گذاشت و به آشپزخانه برد .سهيل وسالومه هم پشت سر او آمدند.سوفيا خيلي زود به سمت كتري رفت تا براي پدر چاي درست كند .سپس همگي نزد پدر كه روي كاناپه لم داده بود ،رفتند.پدر بدون هيچ حرف ديگري خطاب به آنها گفت:شما نمي خواين بخوابين؟ -آنها خيلي آرام از جا برخاستند وبه سوي اتاق هايشان حركت كردند پدر با صداي گرفته گفت:تو بمون سوفيا.سوفيا كه بسيار وحشت زده بود همان جايي كه ايستاده بود خشكش زد .سهيل وسالومه نگاه هاي معناداري به خواهرشان كردند .سوفيا برگشت روي جايي كه قبلا نشسته بود .پدر حركتي كرد و مجله اي كه از چند هفته پیش روي ميزمانده بود را آورد ومقابل چشمان سوفيا گرفت .سوفيا لحظه اي تصوير روبه رو را تار ديد .همان لحظه اي بود كه هيچ گاه آرزوي فرا رسيدنش را نمي كرد.پدر با سكوت خود، او را بيشتر آزار ميداد.او مقابل چشمان سوفيا مدام قدم ميزد و فكر مي كرد .دهان سوفيا بسته شده بود و نمي دانست چه طور دليل كارش را براي پدر بازگو كند و از خود دفاع كند .او به پدرش حق ميداد كه حالا اين طور شود .پدر از حركت بي وقفه ي خود بازايستاد وبه سمت دخترش آمد چهار ستون بدن سوفيا شروع به لرزيدن كرد هيچ وقت تا كنون اين طور پدر را غضبناك تماشا نكرده بود.او فقط با نگاهش با سوفيا حرف ميزد .دختر تلاش كرد تا زبان به سخن بگشايد وبا پدر حرف بزند .آقاي نعيم سرخ شده بود وفقط عرق ميريخت .ديگر نميتوانست ساكت بنشيند وبا نگاه هاي پر معنايش دليل اشتباهش را بخواهد .

او سعي میکرد بر اعصاب خود تسلط پيدا كند وسپس گفت:دخترم چرا؟ چرا بدون اطلاع من؟ سوفيا هنوز ياراي سخن گفتن را نداشت.پدر مكثي كرد وادامه داد:ميدونم پدر خوبي براي تو وخواهر وبرادرت نبودم ،مي دونم زياد كاراهاتون رو دنبال نكردم وهمش به فكر كار كردن خودم بودم .اما دلم نميخواست تو بدون مشورت با من اين شغل رو براي خودت انتخاب كني .فهميدي؟! سوفيا هيچ جوابي در آستين نداشت .پدر با صداي بلند تر فرياد زد:فهميدي؟!!!! سالومه در اتاق بي قرارانه راه ميرفت وبا شنيدن اين صدا بسيار ترسيد واز اتاق بيرون جهيد .سهيل هم پشت در اتاق نشسته بود وسعي ميكرد حرف هاي پدرش را بشنود.سوفيا با تته پته وصداي آرام گفت:منو ببخش پدر اما من هيچ فرصتي رو پيدا نكردم كه اين موضوع رو بهتون بگم .من واقعا كارم رو دوست دارم و به تدريج دارم پيشرفت ميكنم ....شايد شما هم مثل سهيل فكر كنيد كه اين كار در شان يك دختر شرقي نيست اما من خيلي به اين شغل علاقه دارم...اگر شما ناراضي هستين من همين فردا قراردادم رو فسق ميكنم .-لازم نيست تو حق داري شغلي رو كه دوست داري انتخاب كني من از اين مسئله دلخور نيستم سوفيا ....از اين كه تو بخواي كارهات رو بدون مشورت با من انجام بدي دلخورم ...من ميخوام سهيل وسالومه تو رو به عنوان يه الگو تو كاراشون قرار بدن....اگه اين وضع ادامه پيدا كنه چند روز ديگه من شوهر تو رو هم ممكنه ببينم...همين طور همسر سهيل وسالومه رو ...ومن توي اين خونه نقش يه مترسك به نام پدر رو دارم ...درسته؟

-نه پدر اين حرفا چيه ...شماخودتون هميشه تو همه ي كارا كنار ميكشيد .يعني كار اون قدر مهم بود كه شما همراه منو وبقيه به ديدن خواهرتون نيومدين؟ دوباره سكوتي بين آن دو حاكم شد پدر لحظه اي تامل كرد وسپس گفت:من گفتم كه...سهيل فوري از اتاقش بيرون آمدو حرف پدر را قطع كرد وبا لحن اعتراض آميزي گفت:بابا باور كنيد سوفيا حق داره چون وقتي من اونجا ميخواستم براي سوفيا وسالومه تصميم بگيرم به حرفم گوش نميدادن اينا يعني چي؟ يعني عدم وجود شما توي اين خونه...بابا اگه جايي بهتر از اينجا خونه و بچه دارين ميتونين راحت به ما بگين! سالومه دويد وخود را به برادرش رساند وسپس با صداي جيغ جيغويي گفت:يعني چي سهيل؟واقعا خجالت داره برو تو اتاقتو ديگه ادامه نده .-بذار حرفمو بزنم .سوفيا گفت:لازم نكرده برو.پدر با بغضي كه در گلو داشت گفت:صبر كنيد دخترا ميخوام ببينم حرف دله پسرم چيه؟ -بابا واقعا ميخواي حرفه دلمو بدوني؟ -معلومه عزيزم. -چه خوب ...حرف دله من حرفه دله اون دوتا هم هست اما روشون نميشه بگن.-خواهش ميكنم حرفا تون رو راحت بگين من آماده ام تا بشنوم.-تمومش كن سهيل .اين جمله را سوفيا گفت به سرعت داخل آشپزخانه رفت. آب كتري، روي شعله هاي سوزان اجاق گاز مي جوشيد .سوفيا فوري گاز را خاموش كرد و از آشپزخانه خارج شد .در سالن تنها صدا، صداي اعتراضات ناتمام سهيل بود او مانند سوت قطار بدون خاموشي سخنراني ميكرد حرف هايش قلب پدر را مي آزرد اما پدر فقط گوش ميداد و هيچ گاه ميان حرف پسرش صحبت نمي كرد.سوفيا دلش نميخواست حرف هارا بشنود .ميخواست به اتاقش برود وهيچ چيزرا نشنود .سالومه سعي ميكرد مانع صحبت برادرش شود اما او بي اعتنا به همه، پشت سر هم از ناكامي هايش ميگفت از كمبودهايي كه پدر هيچ گاه متوجه آن نبود.سوفيا به سالن ديگري پا گذاشت .انتهاي سالن دري قرار داشت كه رو به باغ بزرگ باز ميشد .او در آن موقع فكري به جز رفتن به باغ كه مملو از آرامش بودرا در سر نداشت او میخواست در آنجا قدم بزند و ديگر صداهاي آنسوي در را نشنود.در را گشود .نسيم ملايم وخنكي صورت وموهايش را نوازش ميداد. اين آرامش يك آرامش اوليه بود كه در آن انرژي زيادي بود .او در را پشت سرش بست و تراس را از ميان گذراند و از پله هاي سنگي پايين آمد .بله انگار راه درستي را انتخاب كرده بود .خيلي وقت بود كه به باغ و گياهان ودرختان انبوهش سر نزده بود .آخرين بار كه به آنجا آمده بود وقتي بود كه هنوز دانشگاه ميرفت .بيشتر از يك ماه از اتمام دانشگاهش نمي گذشت .اما اوضاع همه چيز بسیار تغيير كرده بود.تا يك ماه پيش فكر ميكرد اجرا كردن نمايش رقت انگيزترين ودشوارين كاردنیاست. اما حالا دلش مي خواست به قبل بازمي گشت . با هرحركت باد، آب داخل استخر مانند موجي كوچك به اين سو وآن سو حرکت میکرد . سالومه به دنبال سوفيا آمد.سوفيا در افكار ناهمگونش غوطه ور بود كه صداي سالومه او را از حال وهوايش بيرون كشيد .- تو اينجايي؟.....واي سرم سوفيا ..سهيل ديوونه شده بحث مادرو وسط كشيده... ميترسم بابا قاطي كنه يه چي بهش بگه. -نترس عزيزم...ببين ميشنوي؟؟ -چيو؟ -صداي برخورد شاخه ها رو ميگم صداي آب.-سوفيا من دارم از هول واضطراب رواني ميشم جدي باش... ميگي صداي به هم خوردن شاخه رو ميشنوي؟!!! - سالي جان واسه اينكه از اين اضطراب خارج بشي من اين حرفو ميزنم...بعدشم اگه كسي بخواد اعتراض كنه اون منم نه سهيل ... - نه... تو ديگه نه سوفيا ...بابا گناه داره به اندازه ي خودش گرفتاري داره كه بخواد واسه اونا ناراحت باشه.سالومه من دارم ميرم ... - به سلامتي كجا؟ -ميرم خونه خاله اينا دلم واسه پاني لك زده اون خيلي ميتونه آرومم كنه. -الان؟! تقريبا 10 شبه... . -نه بابا فردا... تو هم اگه ميخواي بياي بيا ... -باشه اگه بتونم ميام.-سالي پس يه زحمت بكش شب كه خواستيم بخوابيم به پارسا زنگ بزن بگو كه فردا مي ريم خونشون بلكه اون طفليم خوشحال شه از ديدنت .-اينكه زحمت نيست با كله اين كارو مي كنم....ميشه بريم تو من نگرانم سوفيا -اه ديگه براي چي ؟برا پارسا؟ -نه واسه بابا وسهيل ...بيا بريم بالا ببينينم اونا در چه حالن؟-كشتي منو بريم. هر دو از فضاي دلپذير باغ دل كندندو به داخل خانه برگشتند. صدايي نمي آمد .ديگرصداي جملات اعتراض آميز سهيل به گوش نمی رسید.اثري از آن دو در خانه نبود .سالومه به اتاق پدر رفت وديد آنجا نيز كسي نيست .پدر در آشپزخانه بود و دمشغول نوشیدن چاي بود .سوفيا به سالومه خبر داد كه پدرشان كجاست .سوفيا نزد پدرش رفت وپرسيد :بابا...پس سهيل كجا رفت؟ پدر هنگامي كه فنجان چاي را روي ميز قرار ميداد پاسخ داد:توي اتاقشه . -خب نتيجه؟ - نتيجه؟!! -بله آخرش چي شد؟من بايد چه كار كنم؟ -چيو چيكار كني؟ -كارمو. -آهان ...تو...خب بايد خودت تصميم بگيري..-تصميم؟ منكه تصميمو گرفته بودم بابا... شما يهو - ميخواي ادامه بدي؟ - راستشو بخواين خيلي راضيم...دوست دارم ادامه بدم ...البته رضايتتون برام اهميت داره .پدر پوزخندي زد و گفت:اگه مهم بود كه از اول بهم خبر ميدادي عزيزه من. سوفيا سرش را پايين انداخت و حرفي نزد. سالومه از اتاق سهيل بيرون آمدو به پدر وسوفيا ملحق شد .وقتي سكوت آنها را شاهد شد گفت:چه خبرا؟ ....خلوت كردين ...بابا منم ببين... منم دخترتم به خدا.- فردا با مادرتون صحبت ميكنم. اين جمله از دهان پدر خارج شد .سوفيا وسالومه هر دو از جا پريدند و همزمان با هم گفتند:چي؟! -همون كه شنيدين .سوفيا با چشمان از حلقه بيرون زده گفت:مگه شما ازش خبر دارين؟

پدر به ليوان خالي مقابل چشمانش خيره شد و گفت:آره گهگاهي به ديدنم مياد ...اونم با اصراراي مكرر من....نمي دونم چرا اما دلم خيلي براش تنگ ميشه.

اشك از چشم هاي هر سه نفرجاري شد .آشپزخانه هيچ وقت اين فضاي غم بار در درونش تجربه نكرده بود.سوفيا با قاطعيت گفت:چه لزومي داره كه اون شما رو ببينه ؟ اصلا واسه چي ميخواين باهاش صحبت كنين؟ سالومه اشك هايش را از گونه هاي سرخش پاك كرد وبا اخم گفت:نوبت تو شد سوفيا؟ پدر از آشپزخانه بيرون جست وبه اتاقش رفت ودر را محكم كوبيد.سوفيا وسالومه پس از رفتن پدر از آشپزخانه بيرون آمدند و به اتاق هايشان رفتند .سالومه ياد حرف چند دقيقه پيش سوفيا افتاد و پيش خواهرش آمد .سوفيا در آينه به چهره ي خود زل زده بود وحضور سالومه را در اتاقش حس نكرد .سالومه به اونزديك شد وگفت:سوفيا يادم رفت به پارسا زنگ بزنم به نظرت الان بد موقع نيست؟ -نه بابا بزن واقعا اين احتياج و در خودم حس ميكنم كه بايد بريم خونه ي خاله .سالومه فوري از اتاق سوفيا خارج شد ورفت تا به پارسا تلفن بزند وبه او خبر دهد كه روز آتي به ديدنشان ميروند.سوفيا دوباره در فكر فرو رفت .از اينكه پدر اين قدر مادرش را دوست دارد متعجب بود .هيچ خوشش نمي آمد مادرش را ببيند .دلش ميخواست وقتي مادرش را ديد تمام رنج هايي كه به جاي او متحمل شده را به رخش بكشد .در همين فكرها بود كه سالومه شاد وخرسند دوباره به سويش آمد .سوفيا به خاطر خوشحالي خواهرش لبخند زد وگفت:چيه؟ گل از گلت شكفت؟ - بعد اين همه ماجراهاي جنجال برانگيز يه صحبت آرامش بخش آدمو شاد ميكنه ...نميكنه؟ -چي بگم والله ..منكه واقعا گيج شدم ..شب سنگيني بود همه چيز باهم اتفاق افتاد ...ارتباط مامان وبابا شك بيشتري بهم وارد كرد سالومه . -به منم همين طور سهيل باهام حرف نزد .نذاشت بفهمم بعد از رفتنمون تو حياط بين اون وبابا چي گذشته؟ - برام مهم نيست خيلي خسته ام .همش در گيري همش دعوا ازمراسم جشن كريسمس به بعد من همش تو كشمكش بودم يا با سهيل بعدشم به اين پسره جعفري ...دلم ميخواد برم يه خونه اي زندگي كنم كسي منو نشناسه اصلا كسي نباشه كه بخواد منو بشناسه .-اوه چته تو...درست ميشه ايشالله اينقده نااميد نباش سوفيا جونم...ساعت شد 12 من برم كه راحت بخوابي. -نه نرو ...همين جا بخواب .-نه سوفيا من تو اتاقت عادت ندارم بخوابم خوابم نميبره .-باشه من ميام پيشت ...وقتي تنها ميشم فكر وخيال مياد سراغم .سالومه قبول كرد وچراغ اتاق سوفيا را خاموش كرد وهردو به اتاق سالومه رفتند.سالومه به سوفيا گفت كه روي تختش بخوايد اما سوفيا نپذيزفت وروي زمين براي خود جايي پهن كرد وخوابيد .سوفيا سعي كرد لا اقل براي امشب تفكر منفي بافانه را از خود دور كند وبا آرامش كافي بخوابد .

******************************************

آنها صبح وقتي از خواب بيدار شدند كه ديگر خبري از آسمان تيره وتار شب قبل نبود واين تاريكي به  روشنايي مبدل شده بود.با عجله از خواب صبحگاهی بیدارشدند وبدون خوردن صبحانه از خانه بيرون رفتند.سالومه يادداشت كوچكي را كنار در خروجي چسباند ودر را پشت سرش بست سوفيا ماشين را از پاركينگ بيرون آورد وهر دو به سوي مقصد روانه شدند.ساعت 10:14 دقيقه بود .آفتاب تند وتيزي ازلابه لاي شيشه پوستشان را داغ كرده بود وباعث كلافگي آنها شده بود سالومه با جديت گفت:سوفيا ميشه كولر ماشينو روشن كنم؟ سوفيا با صداي بلندی گفت:نه نه ..بايد تنظيم بشه بعد تازه الان ماه فوريه اس لزومي نداره كولر رو روشن كني. -آخه خيلي گرمه ...تو اين شهر فوريه و مارس نمي شناسه گرم يعني گرم . با كلي جر وبحث در مورد گرمي هوا نيمه اي از راه را طي كرده بودند .بعد از چند دقيقه سكوت ميان آنها سالومه پنجره ي سمت خود را تا آخرين حد پايين كشيد باد گرم و تندي داخل ماشين شروع به وزيدن كرد.وجود باد مانع رانندگي سوفيا ميشد سوفيا كه ديگر حتي حوصله ي غر زدن به جان سالومه را هم نداشت عينك آفتابي را برچشم زد وهيچ نگفت.موهاي سالومه با برخورد با اين باد شديد پريشان وژوليده شده بود هنگامي كه از آينه ي ماشين به خودش نگريست از اينكه موهايش آنقدر وضع بدي پيدا كرده بود عصبي شد و زير لب غرولند ميكرد.سوفيا پوزخندي زد وگفت:حقته وقتي هي گرمه گرمه ميكني اينم نتيجش موهات شبيه بابا نوئل شده. - حالا همش گير بده به من ...اگه پارسا منو با اين شمايل ببينه مي گرخه بدبخت. سوفيا زد زيره خنده و از داخل كيف صورتي اش يك شانه بيرون آورد ورو به سالومه گفت:اگه وسواسي نيستي بيا بگير شوونه كن يه سروساموني به اون موهات بده. -الهي قربونت برم بده وسواس كيلو چند؟ دقايقي بعد سوفيا به سالومه هشدار داد كه دارند به خانه ي خاله شان نزديك مي شوند.سوفيا

به سالومه گفت:داريم نزديك ميشم تموم شد؟ -آره چطورم؟ -خوشگلي ..بسه . سوفيا ماشين را متوقف كرد .سپس هر دو با هم از ماشين پياده شدند. سالومه زنگ در را به صدا در آورد.پس از 2 دقيقه معطل شدن.سياوش خودش را به نزديك در رسانيد ودر را براي آن دو باز كزد.سالومه كه فكر ميكرد الان پارسا در را باز ميكند هيجانش كاهش يافت .سياوش رو به آنها گفت:سلام به به از اين ورا ؟ سوفيا وسالومه هم به او سلام كردند وداخل خانه شدند .پانيذا فوري به طرف آنها آمد وسلام واحوال پرسي كرد . گويا آن طور كه سوفيا فكرش را ميكرد آنجا جايي براي آرامش گرفتن نبود. ديدن خانواده ي عموي پاني او را بيشتر معذب كرد .بالاخره پاني از اتاقش بيرون آمد وكنار آنها نشست .فيروزه مثل هميشه از ديدن آدمهاي جديد خوشش نمي آمد.مادربزرگ پاني از ديدن آن دو نفر بسيار خوشحال شد واز خصيصه هاي خوبشان براي فيروزه گفت تا شايد كمي خوش بينانه تر براي غريبه ها نظر دهد

سالومه در انتظار ديدار پارسا بود اما از پارسا خبري نبود گويا همراه محسن بيرون از خانه بودند .سالومه بي نهايت عصبي وناراحت به نظر مي رسيد اما سعي كرد در حضور خاله ومادرشوهراو به روي خود نياورد.سوفيا سعي كرد با پاني تنها باشد تا با هم كمي صحبت كنند. پاني محل صبحت با سوفيا را حياط خانه يشان ترجيح داد .گر چه آن حياط كوچكتر از حياط خانه ي آنها بود اما براي روحيه سوفيا مناسب بود.هر دو زير سايه ي يك درخت بلند وتنومند نشستند ومشغول گفت و گو شدند.سوفيا به خاطر دل مشغولي هايش سريع تر درب صبحت را گشود وگفت:پاني دارم مي تركم ...خدا رو شكر يكي هست كه باهاش راحتم و مي تونم باهاش درد ودل كنم .- ممنونم عزيزم ..منم وضعي بهترازتو ندارم ...حالا بگو ببينم چه خبره كه اينقد كلافه اي؟ -از كجاش بگم ..قبل از اينكه حرف بزنم ،اينو بگير.سوفيا جعبه اي كه با كاغذ كادو پوشانده شده بود را از كيفش بيرون آورد وبه پانته آ داد. -واي اين چيه؟ -سوغاتيه... بعد بازش كن.. تو بذار به حساب كادوي تولد . -دستت درد نكنه فدات شم من ازت انتظار نداشتم ...تو اونجا هم به فكرم بودي؟ -مگه ميشه به فكرت نباشم ...تو ميون دختر خاله ها تو يه چيزه ديگه اي. -به هر حال ممنونم خيلي زحمت كشيدي نميدونم توش چيه اما هر چي هست ممنون. -خواهش ميكنم قابله تو رو نداره .-خب تعريف كن از عروسي چه طور بود؟ -فلورا و شوهرش كه عالي بودن مراسمم خيلي خوب برگزار شد اما به من يكي خوش نگذشت. -واسه چي؟ -همش مشغول كل كل با سهيل بودم بعدشم با اين پسره جعفري دعوام شد و ... -جعفري كيه ديگه؟ -يكي از همكلاسيام بود ...پسره بدي نيست اما بره رو دنده ي لج ديگه رفته...اين سفرخوبيش اين بود كه عمه مهرو رو ديدم خيلي سال بود نديده بودمش اونم با دوستام جور شده بود با گريه ولمون كرد. -آخي ...كاش منم ميديدمش مشخصه خانومه خوبيه -خيلي...واسه همه دلسوزه..- خوب ديگه چي ؟.-هيچي همون موضوعي كه مي ترسيدم اتفاق افتاد. -چه موضوعي؟ -بابام قضيه كارمو فهميد؟ -نه؟! -متاسفانه آره ...جلومو نميگيره اما اطميناني كه قبلا بهم داشت ديگه نداره .-ميفهمم چي ميگي.. اما هر كسي حق داره واسه شغلش خودش تصميم بگيره...اگه نظره منو ميخواي بدوني بايد بگم بهترين كار اينكه كه ادامه بدي اين راه خوبيه واسه اينكه پدرت بدونه تو مخالفي. -چي بگم ...نمي دونم چه خاكي به سرم بريزم....ول كن... تو تعريف كن ببينم چه خبر با اين فاميلاتون چه مي كني؟ -هيچي بابا من از تو داغون ترم به خدا... مگه اعصابم برام مونده؟ اون زماني كه من آرامش داشتم گذشت. -چرا؟ - بابا اين فيروزه زن عموم يه بند رو اعصاب من بندري ميرقصه .-وا؟! ... براي چي؟ -از وقتي كه اومدن اينجا آسايش منو سلب كرده .بين زمين وآسمون معلقم ...همش آزارم ميده ...با نگاهاش با حرفا و نيش وكنايه هاش ...بيخود نيست قلبش مشكل پيدا كرده سر هر مسئله ي ريز ودرشتي بلوا به پا مي كنه...پانيذا هم اعصاب نداره چند بار مي خواست بره بزنش؟ - خاك بر سرم!...عجب قاراش ميشيه ها ...پاني ميگم پاشو يه چند روزي بيا خونه ي ما؟ -نه بابا زشته ....فردا پس فردا ميره بيمارستان بستري ميشه ...وضعه قلبش خيلي خرابه ...از يك طرفم دلم براش ميسوزه براي عمو واز همه بيشترم براي محسن. -الهي...خدا شفاش بده . -خدا كنه . -پاني ديشب بابام داشت از مامان ميگفت! -چي؟ از خاله؟!!...چي مي گفت:ميگفت بايد باهاش صحبت كنم!....دهنم باز مونده بود ما سه تامون تو اين چند سال خبر نداشتيم كه بابام گهگاهي با اون رابطه داشته .-آخي ...عمو مازيار چه قدر خاله رو دوست داره هنوز كه هنوزه دنبالشه...كاش پسراي امروزيم ياد بگيرن يه ذره وفا تو ذاتشون باشه... فقط يه ذره. -آاه ...ذره چيه تو بگو يه اپسيلون ...حالا اين محسن وپارسا چرا نميان ؟ -من چه بدونم والله - كجا رفتن؟ - محسن يه سري كتاب مي خواست با پارسا رفتن كتابخونه .

-بيخيال ..داره شوخي ميكنه - بخوره تو سرش ...ناسلامتي چند ماه ديگه ميخوام باهاش زيره يه سقف زندگي ك...نم. رزيتا اخمي توام با ناراختي وخشم كرد وگفت:بفرما زير سقف يه مهدكودك ...شماها شورشو در آورديد مگه بچه ي دوساله اين كه اينقدر جرو بحث ميكنين ؟..سياوش مياي اينجا قدمت سر چشمم اما تو رو به مقدسات قسمت ميدم كمتر با پانيذا شوخي كن، جنبه نداره... همه چيو به ناراحتي ميگيره. - چشم رزيتا خانومه گل ...شما امر كن ... - چشم الكي زياد گفتي . -اِ ...من؟ پارسا كه تازه فهميده بود در خانه چه خبر شده گفت:بهتره بريد ...پانيذا برو ديگه كلاست دير شد. - نمي خوام اصلا نميرم .-خب...بيا خودم ميبرمت با سياوش نرو .مادربزرگ كنار سياوش ايستاد وگفت:به پسر گل من حرفي نزنيدا... داماد به اين خوبي .- مادر بزرگ الهي پسرت فدات بشه ...مگه شما به فكر من باشي من غريب افتادم ..بغض عربت راه گلومو بسته.سالومه با خود فكر كرد بايد خدا را شكر كند كه خانه ي خودشان بسيار آرام تر از آنجاست و ظهر بعد از اصرارهاي فراوان خاله ناهار را آنجا ماندند وسپس راهي خانه شدند.سياوش به هر صورتي بود توانست موفق شود وپانيذا را از خانه بيرون بكشاند وپانيذا هم با تاخيربسيار به كلاسش رفت.يك ساعت بعد پانيذا از دوستانش خداحافظي كرد واز در خروجي كلاس به آرامي بيرون آمد.ماشين سياوش جلوي درپارك بود .پانيذا از اين مسئله خوشحال شد .سوار ماشين شد .سياوش با لبخند پيروزمندانه اي كه بر لب داشت به پانيذا سلام كرد.پانيذا بعد از جواب او با كنجكاوي پرسيد:چته ...چي شده اينقده شارژي؟ ميريم خونه بهت ميگم -نه ...اول من -چي اول تو؟ -من باید اول خبرتو بدونم. -خبر خاصي نيست ..در ضمن خصوصيم نيست كه تو فقط بخواي بدوني ...مربوط به همست. -باشه ...پس سريع تر برو برسيم.... دارم منفجر ميشم از فوضولي. - جون به جونت بكنن همون پانيذاي شرو رو داري!. پانيذا ديگر پاسخ سياوش را نداد احساس گرما وجودش را فرا گرفته بود.آنها سر هر چهار راه به چراغ قرمز برخورد ميكردند.انگار زمين وآسمان به هم دست ياري داده بودند تا آنها دير به خانه برسند .راه بندان پشت چراغ قرمز غير قابل تحمل بود .پانيذا صبر وحوصله اش را از كف داده بود.پنجره ي ماشين را باز كرد تا باد ملايمي به داخل راه پيدا كند. اما صداي بوق بي وقفه ي ماشين هاي اطراف ،آلودگي صوتي بسياري را ايجاد كرد وسبب شد تا او پنجره را ببندد واز ورود هواي خنك صرف نظر كرد .سياوش عصبي شده بود وبه راننده هاي خارجي دشنام ميداد .البته دشنام هايش را به زبان فارسي مي داد. پانيذا پوزخندي توام با طعنه زد وگفت: اگه راست ميگي يه چي بگو اينا بفهمن. سياوش نگاهي گذرا به پانيذا كرد وگفت:مگه از جونم سير شدم؟ پانيذا خنديد و دوباره سكوت كرد .بالاخره بعد از نيم ساعت معطلي پشت ماشين هاي رنگارنگ ،با مدل هاي مختلف به خانه رسيدند.سياوش با مشمعي كه در دست داشت از ماشين پياده شد و وارد خانه شد .او پشت سرهم فرياد ميزد :اهل خونه ...من اومدم ...بشتابيد ....بشتابيد به سويم ...پارسا .محسن ،پاني ،خاله همه بياين .محسن ،پارسا وپاني دنبال هم آمدند.پارسا گفت:چه خبرته سيا ...باز دعواتونه؟ پاني نگاهي به چهره ي سياوش كرد وخطاب به پارسا گفت:نه بابا ...فكر نكنم ...خيلي خوشحاله ... محسن جلو رفت وگفت: هر چي هست تو اين كيسست...درسته ؟ - باريكلا باهوش... پانيذا كه ديگر كلافه شده بود با صداي اعتراض آميزانه اش گفت: شورشو در آوردي ..زود باش بگو. سياوش ترسيد ودست از مقاومت برداشت وگفت:راستش رو بخواين ديدم ولنتاين نزديكه تولد پاني جون هم روز ولنتاينه گفتم يه كم حال وهواي هممون عوض بشه رفتم چندتا بليط كنسرت گرفتم ...ديدم خيلي وقته كنسرت ايراني نرفتيم . پاني بعد از شنيدن اين جمله از دهان سياوش جيغ كشيد وگفت: واي... خيلي ممنون سياوش ...نمي دونم چه طور ازت تشكر كنم...خيلي لطف كردي . - خواهش مي كنم ...بيا ..اينا رو هم واسه اون سه تفگدار گرفتم ...ديدم صبي حالشون زياد خوش نبود، گفتم اونام يه حالي بكنن. - خيلي ممنون ،فكر نمي كنم اونا زياد اهل اومدن اينجور جاها باشن اما به هر حال ممنون. -محسن در حالي كه بليطش را ميگرفت گفت:من... سياوش مهلت سخن گفتن را به محسن نداد و گفت:محسن جان ،ديگه من نميام ،بلد نيستم ،عادت ندارم وحوصله ندارم ....نداريم بايد بياي ...ديگه با من بحث نكن.محسن حرفي نزد وبليط را به اتاق برد و در كشو گذاشت.پاني به طرف تلفن حركت كرد وگوشي را برداشت ،قصد تماس با سوفيا را داشت . صداي سوفيا بعد ازاتمام سه بوق به گوش پاني رسيد .سوفيا فكر كرد وسيله اي را جا گذاشته كه پاني در آن ساعت به خانه ي آنها زنگ زده است .پاني گفت:سلام سوفيا ...خوب شدي؟ -سلام ... ممنون بهترم . -چه خبر؟ - خدا رو شكر فعلا همه چي آرومه. -خوبه، راستي كادوتو باز كردم دستت درد نكنه خيلي ساعت قشنگي بود معلومه سليقم دستت اومده ها -خواهش ميكنم قابل تو رو نداره.-سوفيا....سياوش واسه پس فردا چندتا بليط كنسرت خريده ...واسه شمام گرفته - راست ميگي؟ -آره واسه سه تاتون. -اوه پاني فكر نمي كنم سهيل حال وحوصلشو داشته باشه ...ايرانيه؟ -آره -ديگه بدتر..سالومه وسهيل فارسيشون در حده صفره...ما اصلا آهنگ هاي ايراني گوش نميديم....از بچگي تا حالا هم 3بار بيشتر كنسرت ايراني نرفتيم اونم وسطش پا شديم اومديم خونه . - اي بابا...حالا ناز نكنين ديگه ...پاشين بياين ...مطمئنم خوش ميگذره! ...مياين ؟ - گفتي كي؟ -پس فردا. -سهيل صد در صد نمياد اعصابش يكم قاطي شده نياز به آرامش داره، حوصله دامبو ديمب نداره.. اما باشه به سالومه ميگم ...فردا خبرشو بهت ميدم . -باشه من منتظرم ..اما سعي كنين بياين. -باشه عزيزم ...راستي از سياوش خيلي تشكر كن . -باشه حتما ..كاري نداري؟ -نه فدات شم خدافظ . - قربونت برم خداحافظ. سوفيا گوشي تلفن را سر جايش گذاشت به سراغ سالومه كه در اتاقش مشغول اتو كردن كوهي از لباس ها بود رفت. سالومه همان طور كه سرش به كار خودش گرم بود پرسيد:كي بود سوفيا؟ -پاني بود. -چي ميگفت؟ سوفيا روي تخت سالومه نشست وگفت:ميگه پس فردا يه كنسرته ايرانيه ...سياوش رفته بليطاشو خريده براي من و تو وسهيل هم گرفته .-آخي ..طفلي چه قدر پسر دست ودل بازيه! -آره ...من گفتم ما حوصله نداريم . -چي؟ بيخود گفتي من دلم ميخواد باهاشون برم اونا خيلي باحالن .- واقعا اينقد مشتاقي؟ -آره چرا كه نه ! -چون پارسا هم هست؟ - وجود پارسا كه مهم هست اما نه فقط به خاطر اون ...ميدوني چند ساله نرفتيم كنسرت؟ -آره ولي وقتي نفهمي خواننده چي ميگه ؟ -مهم نيست ياد ميگيرم . -باشه، پس صبح زنگ ميزنم ميگم ميايم اما به سهيل حرفي نزن با اون اخلاق سگيش . -چرا؟ شايد اونم بخواد باهامون بياد ؟ -نمي خواد بذار يه كم تنها باشه اعصابش بياد سره جاش. -باشه ...راستي كادوي تولد پاني رو دادي؟ -آره ... -خوشش اومده بود؟ - آره كلي تشكر كرد. -حالا خواننده هاي اين كنسرت كيا هستن؟ -آخ يادم رفت بپرسم ..مهم نيست ..همين كه باهميم خوبه . -باشه . سوفيا از روي تخت بلند شد به كمك خواهرش رفت ولباس ها را در جا لباسي قرار داد . يك دفعه زنگ در به صدا در آمد .سالومه به سوفيا گفت كه در را باز ميكند .او فوري از اتاقش بيرون جهيد وبا سرعت از پله ها پايين آمد وخود را به در ورودي رساند .زنگ براي باردوم به صدا درآمد .سالومه به سوي در رفت وآن را گشود در آستانه ي در ايستاد.پشت در سوفيا را ديد كه موهاي سياه وبلندش به رنگ روشن در آمده بود و كمي مسن تر به نظر مي رسيد .مات ومبهوت خيره شده بود وبه چهره ي سوفيا نگاه كرد كه از سن حالش كمي پير تر شده بود .چشمان سالومه تيره وتار شد .ديگر جايي را نميديد با يك آه از اعماق وجود از هوش رفت .سوفياي جوان كه در طبقه ي بالا بود كمي دلواپس خواهرش شد واز اتاق سالومه بيرون آمد و از ميان ميله ها سالومه را ديد كه بيهوش نقش بر زمين شده است . سراسيمه پله هارا دوتا يكي كرد وخود را به او رساند .سوفيا هم زني كه بيش از حد به خودش وسالومه شباهت داشت را ديد ،اما خود را نگه داشت و پرسيد:شما كي هستين خانوم؟ زن سرش را بلند كرد وبا ديدن سوفيا اشك از روي گونه هايش سرازير شد .سوفيا علت اين رفتار را نمي دانست . زن شِبه سوفيا وسالومه گفت:حق داري عزيزم ...تو واقعا حق داري! سپس سرش را دوباره پايين انداخت و گفت:اگر باهاتون زندگي مي كردم...الان بايد منو مي شناختيد. -خانوم محترم لطفا واضح صحبت كنيد .به خواهرم چي گفتيد كه قش كرد؟ -باوركن هيچي نگفتم ...فكر ميكنم اون از تو باهوش تره عزيزم ..چون فهميد كه من مادرشم ! سوفيا بعد از شنيدن اين جمله از زبان رزا ديوانه وار خنديد سپس گفت:واي خيلي جالبه ...ياده داستان شنگول ومنگول افتادم ...خواهش ميكنم بفرماييد تو من با شما كلي حرف دارم .زن هيچ حرفي نزد وبا كمال ميل وارد خانه ي مجلل آنها شد . - سوفيا پيكر سالومه را در آغوش گرفت واورا به داخل برد وروي مبل نشاند .سپس با خونسردي فراوان به آشپزخانه رفت وبراي سالومه كمي آب قند آورد تا حالش بهبود يابد .بدون اعتنا به رزا آب قند را به او خوراند .سالومه چشمانش را باز كرد وبا صدايي زمزمه وار گفت: حالم خوب ...نيست .. سوفيا ميخوام بخوابم .. -باشه عزيزم هرطور راحتي .سالومه با همراهي سوفيا به اتاقش رفت و در اتاق روي تخت دراز كشيد ،و وقتي سوفيا اتاق را تر کرد مثل ابر بهار گريست .ديدن مادرش توانايي را از وجود او گرفته بود . سوفيا نزد رزا بازگشت وگفت: خب ....كه گفتيد مادر ما هستين؟! درست شنيدم؟ -آره عزيزم ...درست شنيدي . - پس خدا رو شكر گوشام سالمه....خب خانوم تاحالا كجا بوديد ؟ يادتون افتاد كه سه تا بچه دارين؟ من كه فكر مي كنم شما سر اون كلمه ي مادر مشكل داشتي ....درسته؟ . -ببين سوفيا من اينجا نيومدم اين خوزئبلات رو از زبون تو بشنوم ... ميدونم ...همه ي اين حرفايي كه ميخواي بگي رو ميدونم... اما من اول هيچ علاقه اي به مازيار نداشتم . -پس خيلي معذرت ميخوام ..واقعا ببخشيد بيخود كرديد كه سه تا انسان رو يا بهتربگم سه تا موجود زنده رو اين طور بد بخت كرديد....شايد اگر بوديد من اين قدر افسرده نبودم ...باري كه خود شما روي دوش منه بيچاره گذاشتي هيچكسي تو عمرم نذاشته بود ... واسه چي قبول كردي كه با كسي كه دوسش نداري ازدواج كني؟ - من مجبور.... - خواهش ميكنم نگو اين حرفو تو مجبور نبودي... خدا به همه ي آدما عقل داده ...من به ظاهر جوونم ولی از درون داغونم . مثل يه زمين ترك خورده ام ....نمي دونم اين حرفا رو درك ميكني يا نه ؟ -حدس ميزدم كه بيام اينجا بايد از اين.... - اين حرفا از نظر تو مزخرفه ...ولي از نظره من ...داغ دليه كه تو به جيگرم گذاشتي ...سهيل كم كم داره رواني ميشه ... واقعا نمي دونه محبتاش رو به كي ابراز كنه ..مجبوره لطفش رو تبديل كنه به دعوا ،غيرت وتعصب روي من واين سالومه ي بينوا ....آره.. دركت ميكنم حالت از حرف زدم به هم ميخوره اما اگه نگم مي تركم... هر وقت ميريم خونه ي خاله رزيتا من حس حسرت رو توي وجود سالومه حس ميكنم .همين طور سهيل وقتي مي بينه بزرگ شده و مادراي پسراي هم سن وسال خودش يك ريز دارن قربون وصدقه ي پسرشون ميرن اما اون مادري نداره كه ازش تعريف وتمجيد كنه .... -سرم رفت دختر ...تمومش كن . - .. تو .نمي دوني چند ساله كه ميخوام حرفامو از يه راهي بهت بگم . -من ...همه ي اين حرفا رو قبول دارم سوفيا ...اما تو داري فقط منو متهم ميكني ! - بابا هم بهتر از تو نبود فقط يه سايه بود ...يه سايه كه الكي اعلام وجود ميكرد...فقط وفقط در همين حد ...خبر دارم كه باهات دورادور رابطه داشته . -سوفيا ...بهتره عاقل باشي ...من شاهد رشد وبزرگ شدن هر سه ي شما بودم .-اين به چه درد ما مي خوره خانوم جان ...حالا اين شاهد غيبي چه دردي رو ازمون دوا كرد؟....تو اگه به قوله خودت از مازيار خوشت نمي اومد پس چرا گهگاهي به ديدنش ميرفتي؟ بچه هات اين قدر بي ارزش بودن كه از يه آغوش مادر محرومشون كردي؟ ...چرا بايد سالومه، خاله رو كه ميبينه از خوشحالي بال در بياره ؟ ...چون هميشه توي تصورش فكر ميكرد چون شما خواهر هستيد مادري به شكل رزيتا داره ...مادري كه هست ولي انگار اصلا نيست...خانوم بحث من وبقيه فقط داشتن یه سره سوزن ايثاره! كه دقيقا مشكل شما نداشتن همين يه ويژگي بود.سالومه ديگر طاقت نياورد واز اتاق بيرون آمد وبا صدايي شبيه به فرياد گفت:بسه ...ديگه بسه ...با هردوتونم .سوفيا با تعجب به طبقه ي بالا جايي كه سالومه ايستاده بود نگريست .سالومه حركت كرد وپله هارا يكي پس از ديگري پايين آمدوخود را به آن دو رساند وسپس روي يكي از مبل ها نشست وگفت:هر چي بوده تموم شده سوفيا ..ما از همه چي صرف نظر مي كنيم ...اين حرفا هيچ كدوم از كمبودا رو جبران نميكنه ....با محكوم كردن اين خانوم ما كاري رو از پيش نمي بريم....ببينم خانوم رزا شما انگيزت از اومدن به اينجا چي بود؟ - پدرتون با من تماس گرفت ...اون گفت كه وجود من امروز و اينجا خيلي ضروريه. لحظه اي بعد سوفيا با صداي بلند خنديد وگفت:ميشه ضرورييتش رو هم به ما بگيد؟ سالومه اخمي به سوفيا كرد وسرش را برگرداند وگفت: من مي خوام بدونم شما بعد از تنها گذاشتن ما وبابا كجا رفتيد وچكار كرديد؟- باشه براي بعد من ترجيح ميدم زودتر از اينجا برم ،فقط اين آدرس رو بدين به سهيل.. بگين اگر خواست منو ببينه بياد اينجا .رزا يك تكه كاغذ از كيفش بيرون آورد وبه دست سالومه داد .سالومه با دلي آرزده گفت:فقط سهيل ميتونه بياد؟ رزا در حالي كه زيپ كيفش را مي بست گفت:نه هر كس كه دوست داره ميتونه بياد. سوفيا نگاهش را از روي كاغذ به صورت مادر انداخت وگفت: ميشه بپرسم اينجا آدرس كجاست؟ -بله ميشه. - خب آدرس كجاست؟ - خونم ...آدرسه خونمه . سالومه آهي از ته دل كشيد وآهسته گفت:فكر ميكردم اينجا رو خونه ي خودتون مي دونيد. رزا با حرص هوا را از بيني خارج كرد وگفت:عزيزم ..من اينجا رو وقتي خونه ي خودم ميدونم كه همه منو با جون دل بخوان ...همين طور بچمو! سوفيا وسالومه نگاه رمز آلود ومتعجبي به هم كردند .رزا گفت: بله...درست به عرضتون رسید من به جز شما سه تا از مازيار ...يك دختر ديگه هم دارم البته از شوهر دومم... خب ديگه خداحافظ .رزا با سرعت از آنها دور شد وبه طرف در خروجي حركت كرد .سوفيا وسالومه مات ومبهوت به او چشم دوخته بودند .لحظه اي بعد از رفتن رزا آنها تازه به خود آمدند .سوفيا آدرس را به گوشه اي پرتاب كرد فوري به اتاقش رفت .سالومه با ناراحتي كاغذ را برداشت وجاي امني مخفي كرد .سپس وارد آشپزخانه شد وبراي خواهرش شربتي درست كرد وبراي او به اتاقش برد .سوفيا وقتي صداي در را شنيد با بغضي كه در گلو داشت گفت:سالومه تويي؟ -آره ..مگه به جز منم كسي خونست؟ -بيا تو .سالومه با ليوان شربت در دستش وارد اتاق سوفيا شد وروي صندلي كه روبه روي آينه بود نشست .ليوان پر از شربت را روي ميز گذاشت وبه سوفيا گفت كه بيايد وآن را بخورد تا بلكه اعصابش آرام شود .سوفيا با اكراه ليوان را برداشت وجرعه اي از شربت را نوشيد .سالومه گفت:سوفيا خواهش مي كنم اين قدر خودتو ناراحت نكن . سوفيا ليوان نيمه را روي ميز گذاشت وبا لحن تندي گفت:مگه ميشه ...مگه ميتونم؟ -اوه ...بهتره فراموش كنيم ...همه ي اتفاق يك ساعت پيشو از ذهنت پاك كن ...ميدوني اولش خيلي خوشحال شدم فهميدم برگشته اما.... - من حدس ميزدم ...اون اين طوري مي كنه. -حق با توئه سوفيا ...من فكر ميكردم اون مثله خاله با بچه هاش رفتار ميكنه ..اما اونا باهم خيلي فرق دارن ..اون كجا خاله كجا! ...حتي آدم رغبت نمي كنه بهش بگه مامان . -مامان؟...خوبه والله ..مامان ! ....به كي؟ ...به كسي كه تنها چيزي كه براش اهميت نداره ما سه تاييم ....احساس ميكنم هيچ حسي نسبت به ما نداره . - واقعا همين طوره ...اينو ميشد از نگاهش فهميد. سوفيا وسالومه همين طور در حال صحبت بودند كه صداي باز شدن در از طبقه ي پايين شنيده شد ،هردو با عجله از اتاق بيرون رفتند .كسي كه وارد خانه شده بود سهيل بود ...او بسيار غمگين بود ،گويا تمام مشكلات دنيا روي سرش هوار شده بود .سالومه و سوفيا سعي كردند ...به هيچ وجه احساسات خودشان را بروز ندهند.دو نفر از پله ها پايين رفتند وبه برادرشان سلام كردند.سهيل خيلي سرد ورسمي به آنها جواب داد و وارد آشپزخانه شد تا غذايي براي خوردن پيدا كند .ولي در يخچال به جز كمي ميوه وآب وآبليمو و چند عدد تخم مرغ هيچ خوردني ديگري پيدا نكرد و به ناچار تخم مرغ هارا بيرون آورد وبراي خودش نيمرو درست كرد .سوفيا به او نزديك شد وگفت:چه خبرا سهيل ؟ -هيچي ..شما ها واسه چي شام درست نكردين؟ - مگه ما آشپزيم ؟خب يه بارم تو برا ما غذا درست كن . - سوفيا خوب ميدوني كه حال حوصله ي خودمم ندارم . سالومه هم به آشپزخانه آمد وبلند گفت:تو كي حوصله داري برادره من؟ سهيل بي اعتنا به حرف سالومه، زير اجاق گاز را خاموش كرد وتابه را روي ميز آشپزخانه گذاشت .سالومه جيغ زد وگفت:واي ورش دار سهيل ميز خراب ميشه .سهيل اخمي كرد وگفت:به جهنم كه خراب ميشه . سوفيا عصبي تر از قبل گفت: يعني چي سهيل ؟ چت شده تو ؟ چرا اينجوري ميكني؟ ما هم مثه تو ...تقصير از ماست؟ يعني چي؟ - يعني من ديگه از دست همتون خسته شدم ...حالم از زندگي فعليمون به هم مي خوره...بازم قبلا كه تو درس ودانشگاه داشتي بيشتر به وضع خونه رسيدگي ميكردي اما حالا چي؟! معلوم نيست خودت چته؟ - مگه وظيفه ي منه؟ اون موقع هم ميگفتم شما ...كوچيك ترين ..كار دارين ..و فرق داشت ولي الان من خودم كار دارم .هفته ي ديگه يه تور داريم من بايد برم .